Şirinevler

Günlük koşturmanın arasında Şirinevler Metrosu’ndan inip evime döndüğümde, E-5’in gece ışıkları camdan içeri süzülür. Türbanımın altında bıraktığım dalgalı saçlarımı serbest bırakır, kısa bir duşun ardından tenimdeki nemi havluyla silerim; bu ritüel, E-5’in gürültüsünden uzak, kendi sakinliğime dönüşümdür. Gece ilerledikçe, Atatürk Havalimanı’ndan inen uçakların sesi hafif bir uğultuya döner ve ben de kendimi o ritme bırakırım. …

Bir asansörde karşılaştığınız o hafif gülümseme, Şirinevler’in akşamüstüne düşen yorgunluğunu unutturur. Metrodan inip E-5’e yönelirken bile içimde hâlâ o ilk temasın sıcaklığı dolaşıyor; ince tenim, dar kıyafetlerimin altında belirginleşen kıvrımlar, kendimi karşımdakine tamamen bırakma isteğimi daha da körüklüyor. Çobançeşme yönüne doğru yürüyen adımlarınızla buluşunca, tek bir bakışta anlaşılıyor: burada zamanı esnetmek, tadı son damlasına kadar …

Şirinevler Metrosu’ndan çıkıp E-5’in üstüne doğru yürüdüğümde aklımdaki tek şey, uzun bir günün yorgunluğunu dudaklarımla dağıtmak. Çobançeşme ışıkları altında, Bahçelievler sınırına kadar uzanan bu koridorda, tatlı bir nefesle misafirlerimi karşılamayı seviyorum. Otele gelip kapıyı açtığımda, ilk hareketim dudaklarını öpmek oluyor; yavaş, derin ve ısrarlı, günün bütün gerginliğini eritene kadar. Atatürk Havalimanı’na yakın bu lokasyonda, gece …

Şirinevler Metrosu’nun üstündeki ışıklar yavaş yavaş sönünce, ben de kendi ritmimi açıyorum. Çobançeşme’den E-5’e doğru uzanan o geniş cadde, akşamları daha sessizleşirken ben daha sıcaklaşıyorum. Elim telefonumda, parmaklarım ekranın üzerinde yavaşça geziniyor; kelimeleri değil, dokunuşları seçiyorum. İncecik bir iç çamaşırın altında dolgun göğüslerim, belimden aşağı taşan kıvrımlar, kalçalarımın her hareketinde dalgalanan et… Hepsi karşına oturduğunda …

Her sabah E-5’in o kalabalık akışına karışıp Şirinevler Metrosu’ndan çıkarken içimden hep aynı cümle geçer: bugün kimseyi şaşırtmayacağım. Ama kapıdan içeri adımımı atar atmaz o karar değişiveriyor. Koyu gözlerim, dolgun dudaklarım ve hiç acele etmeden ilerleyen hareketlerimle misafirimi karşılıyorum. Atatürk Havalimanı’na yakın bu sakin köşede, dışarıdaki uğultu bir anda sıfırlanıyor. İlk temas her zaman dudaklarımdan …

Hey, Şirinevler Metrosu’nun hemen üstündeki o dar sokakta, Çobançeşme’ye bakan bir apartmanda bekliyorum. Kapı yavaşça açılıyor, ilk adımını atıyorsun; sesim kulağına fısıldıyor, “Gel, uzan.” Kısa ve net söylüyorum: isteklerini karşılayacak bir sahibe arıyorsan, şimdi tam buradayım. E-5’in uğultusu dışarıda kalıyor, içeride sadece nefeslerimiz duyuluyor. İstediğin tempoda, istediğin sertlikte yönlendiriyorum seni; senin sesin, benim kulağımda yankılanıyor. …

Her akşam E-5’ten geçen taksilerin camlarından sızan ışık, Şirinevler Metro durağının üst katındaki pencereme kadar ulaşıyor. O ışıkla birlikte ben de uyanıyorum; çantamı toplayıp, henüz kimsenin fark etmediği saatlerde dışarı çıkıyorum. Çobançeşme yönüne doğru inen yokuşta adımlarım hızlanıyor, çünkü biliyorum ki birileri aynı anda beni arıyor. Sana vereceğim tek şey ses. Kapıdan girer girmez kulağına …

Önce kendim karar veririm: dışarıda değil, evde buluşuruz. Kapıyı açtığımda sıcaklık yüzüme vurur, kalçamın dolgunluğuyla seni karşılarım. Şirinevler Metro’nun uğultusu camdan gelirken, koridorda kısa adımlarla yürürüm. E-5’in ışıkları uzakta kalır, kalan her dakika tenimin sıcaklığıyla akar. Kalçalarım her adımda hafifçe titrer, seni yakından hissetmeni sağlar. Sonra durup sorarım: “Şimdi ne yapmak istersin?” Yaş: 24 Semt: …