Selimpasa’dan Sahil’e inerken, kapının çalınma sesi bile gecenin ritmini değiştiriyor. İnce parmaklarım kolunu tutup içeri çektiğinde tenimdeki hafif ürpertiyle birlikte her şey yavaşlıyor; nefesimi ensene üflediğimde, uzun uzun sırtına kayan ellerimle bedenin her kıvrımını yeniden keşfediyorum. Zaman, o ilk dokunuşla birlikte duruyor.

İnce yapım, esnek hareketlerimle senin ritmine uyuyorum; sabahın ilk ışıkları Selimpasa’ya vurana kadar aramızdaki sıcaklık hiç kesilmiyor. Acele etmeden, sadece istediğin kadar derinleşiyorum.