Sabahları Ilıca sahilinde uzun yürüyüş, öğleden sonra Nova Mall’un kalabalığında kaybolup akşam Titreyengöl’deki otel odama dönmek benim günlük ritmim. Kapıyı açtığımda şehir ışıkları camdan içeri süzülür, perdeler hafif dalgalanır ve ben de aynı ritimle hareket ederim. Tenimin koyu tonu beyaz çarşaflarla keskin bir kontrast oluştururken, ellerimi yavaşça gezdiririm; parmak uçlarım her kıvrımı, her sıcak noktayı bulur. Dokunuşum ağırbaşlı başlar, sonra nabzın hızlandığını hissederim ve tempo kendiliğinden değişir.
İster Evrenseki’den, ister Kumköy’den gel, fark etmez; tek bildiğim, odaya adım atar atmaz tüm dikkatin tek bir duyuya odaklanacağı. Tenin ısınırken, nefesin kesilirken, ben hâlâ aynı yumuşak tempoda kalırım. Gecenin sonunda ise sadece bir iz bırakırım: parmaklarımın sıcaklığını ve teninin hâlâ titreyen hatırasını.
Comments